Noor Eman's profile...::""v""::....أحبكم في...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
May 20 บทบาทคัดลอกจากหนังสือ บาบาท
โดย ฮิญาบขาว
เด็กน้อยวัยสองขวบยื่นขวดนมเปล่าให้ตาทวด....
ชายชรารับมาชง ดูเหมือนะเป็นน้ำหวานมากกว่าที่จะเรียกว่า น้ำนม เพราะไม่สมสัดส่วนที่ควรจะเป็น
ซึ่งไม่ใช่ปัญหาเมื่อเด็กน้อยรับมาดื่มทันทีด้วยความคุ้นเคยและพอใจกับรสชาติอย่างนี้ ชายชราเตรียมเปลผ้าเก่าๆ
ที่มีรอยปะอยู่เต็ม เพื่อจะให้เหลนนอน...
เด็กน้อยหลับไปแล้ว ชายชรายังคงแกว่งเปลเบาๆ นึกถึงสภาพชีวิตในวันนี้และวันวาน ชายชราปล่อยความคิด
ให้ย้อนกลับสู่อดีตอย่างเลื่อนลอย ชีวิตที่ล่วงเลยมาแล้วเจ็ดสิบปี เรื่องราวต่างๆ ที่ผ่ามายังคงเด่นชัดในความทรงจำ...
ชีวิตกับบทบาทที่เขาได้รับไม่ว่าจะเป็นบทบาทของลูก... ของน้อง... ของพี่...ของศิษย์... ของสามี... ของพ่อ...
ของปู่... ของตา... และปัจจุบันเขากำลังรับบทบาทของตาทวดต่อหลานสาววัยสองขวบที่มีนามว่า ชาฮีดา ทุกบทบาท
ที่เขาได้รับเขาได้ทำหน้าที่อย่างดีที่สุด... บัญชีแห่งความดีคามชั่วถูกบัญทึกเต็มแล้วทุกหน้า... สำหรับเขาคงจะเหลือ
อีกไม่เพียงกี่หน้าที่จะได้ปิดบัญชี... ชายชราน้ำตาไหลเมื่อนึกถึงวันนั้น
ชายชราเปิดกระป๋องนมที่ยังเหลือเพียงแค่ช้อเดียว คงต้องซื้อขวดใหม่แล้ว เขาจึงเอื้อมมือไปหยิบกระป๋องอีกใบซึ่งสนิมริมเกาะกิน...
ชายชราเปิดฝาเพื่อจะดูว่าในนั้นจะยังเหลือเศษตังค์อีกเท่าไหร่ เขาหยิบเศษตังค์มานับดูไม่พอสำหรับจะซื้อนมขวดใหม่ในวันพรุ่ง
ดึกแล้วแต่เด็กน้อยยังคงร้องอยู่อีก ถึงแม้บ้านชายชราจะอยู่ท้ายหมู่บ้าน แต่เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของชาฮีดายังดังชัด
จนหะซันซึ่งเป็นเพื่อนบ้านที่ใกล้กว่าคนอื่นทั้งหมดต้องไปดูเพราะทนฟังเสียงร้องไม่ได้
"โตะแว...ชาฮีดาเป็นอะไร" หะซันถามอยู่ข้างล่างก่อนจะขึ้นบนบ้าน เขาเข้าไปดูเด็กน้อยที่นอนอยู่ในเปลที่เริ่มหยุดร้องแล้ว
หะซันสังเกตขวดนมที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ รู้สึกว่าน้ำนมผิดปกติจึงหยิบขึ้นมาดู
"น้ำอะไร.."หะซันถามด้วยความรู้สึกโกรธชายชราเมื่อแน่ใจว่าไม่ใช่น้ำนม
ชายชราก้มมองพื้นเพื่อจะปกปิดความรู้สึกปวดร้าวในแววตาก่อนจะตอบด้วยเสียงแผ่วเบา
"น้ำแป้งข้าวจ้าว" ชายชราเริ่มรู้สึกผิดที่เอาแป้งข้าวจ้าวละลายน้ำแล้วใส่น้ำตาลให้เหลนกินเพราะไม่มีทางเลือก
"ไม่น่า ชาฮีดาถึงได้ร้องนักคงจะปวดท้อง วันหลังอย่าทำอย่างน้อีก" พูดจบหะซันก็ลงไป เมื่อเห็นชาฮีดาหลับแล้ว
เช้าวันนี้ชายชราเห็นนมกระป๋องใหญ่ น้ำตาล ขวดนม และเงินอยู่ในถุงบนชานบ้าน ต้องเป็นของหะซันอย่างไม่ต้องสงสัย
เมื่อเวลาผ่านไปชายชราเริ่มเจ็บไข้ได้ป่วย เขากังวลอยู่เรื่องเดียวคือ เหลนสาวจะอยู่กับใคร หลังจากเขาเสียชีวิต ชายชรา
ไม่เห็นใครนอกจากหะซันจึงได้สั่งเสียแกมขอร้อง ให้หะซันช่วยเลี้ยงชาฮีดาด้วย และขอให้หะซันช่วยขายที่ดินแปลงสุดท้ายที่เขามีอยู่ขณะนี้
เพื่อนำเงินมาเลี้ยงชาฮีดา แต่ที่ดินตรงนั้นก็ยังอย่โดยไม่ได้ขายและมันก็เป็นของชาฮีดาด้วย
หลังจากที่ฟังจบ ชาฮีดาเงียบอยู่นานรู้สึกสับสนชั่ววูบแต่เมื่อนึกถึงอัลลอฮฺความคิดและจิตใจกลับสงบลง
"ตลอดเวลาที่ผ่านมาแล้วยี่สิบปี ที่แม่ไม่ได้เล่าให้ลูกฟัง ไม่ใช่ว่าแม่จะปิดบังแต่แม่จะรอให้ลูกโต พอที่จะเข้าใจในกฎสภาวะการณ์
หรือ กอฎอกอดัร ที่อัลลอฮฺทรงลิขิตใว้แล้ว..." ฆะซะนะฮฺซึ่งเป็นแม่บุญธรรมของชาฮีดากล่าวด้วยเสียงเครือ
"แล้วพ่อทันเลี้ยงหนูได้กี่ปีค่ะ"ชาฮีดาถามถึงพ่อบุญธรรมคือหะซันนั่นเอง
"ทันเลี้ยงหนูได้แปดปี พอลูกอายุได้สิบปีพ่อประสบอุบัติเหตุรถยนต์เสียชีวิต" หะซะนะฮฺสีหน้าเศร้า
"ชาฮีดา" หะซะนะฮฺเรียกเบาๆ
"ค่ะ"
"แม่กลัวว่าลูกจะมีความรู้สึกกับแม่เปลี่ยนไปหลังจากที่รู้ความจริง"
ชาฮีดาโอบแม่ไว้ด้วยความรัก
"แม่อย่ากังวลเลยค่ะ เพราะหนูรู้สึกว่าหนูรักแม่ยิ่งกว่าเดิมเสียอีก"เธอยิ้มให้แม่ด้วยความรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ
"แม่เชื่อว่าลูกใความศรัทธาในเรื่องกอฎอกอดัรเป็นอย่างดี"
"อัลฮัมดุลิลลาฮฺ...แม่ค่ะ เราจะรับบทบาทเป็นอะไรก็แล้วแต่ ที่สำคัญคือ เราต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเพื่อจะไม่ต้องถูกสอบสวน
หนูถูกตักดีรให้รับบทบาทเป็นลูกของแม่ ฉะนั้นหน้าที่ของหนูคือต้องเป็นลูกที่กตัญญู แม่อย่าห่วงเลยน่ะค่ะ"
วันนี้หมอนัดให้มาล้างแผลที่โดนเศษแก้ววันก่อน ชาฮีดาจึงมาคิวแต่เช้า คนไข้เริ่มทยอยกันมาเรื่อยๆ เพียงไม่นานคนไข้
ก็เต็มจนไม่มีเก้าอี้ให้นั่นอีก ชาฮีดารู้กสึกสะดุดตากับเดกชายวัยประมาณห้าหกเดือนที่หญิงสาวสวยอายุคงอ่อนกว่าเธอ
หลายปีกำลังอุ้มอยู่ เด็กน้อยจ้องมองเธอ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มน้อยๆ จริงซิน่ะที่เขาว่าเด็กและคนชราทำให้โลกมีรอยยิ้ม
ชาฮีดามองเด็กน้อยเพลินจนถึงเวลาที่หมอเริ่มเรียกคิว
ชาฮีดาออกจากห้องล้างแผล
"ช่วยอุ้มน้องหน่อยได้ไหมค่ะ จะเข้าไปล้างแผล" เธอคนนั้นบอกพร้อมยื่นลูกให้ ชาฮีดารับเด็กน้อยด้วยความเต็มใจ
"กลับกับอะไรค่ะ"ชาฮีดาถามหลังจากเดินมานั่งที่เก้าอี้หน้าโรงพยาบาล
"รถเมล์" เธอตอบพร้อมยื่นมือรับลูก
ชาฮีดารีบหยิบเงินในกระเป๋าให้เด็กน้อย
"ไว้กินขนมน่ะจ๊ะ" เธอหยิกแก้มเด็กน้อยเบาๆ ด้วยความเอ็นดู
"ลูกน่ารักมากเลยน่ะค่ะ"
เธอคนนั้นมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปเมื่อชาฮีดาเอ่ยคำว่าลูก
"เอ๊ะ! หรือว่าเป็นน้อง ขอโทษน่ะค่ะถ้าเข้าใจผิด"
"คุณเข้าใจถูกทั้งสอ" เธอคนนั้นพูดพร้มกับกัมหน้าไม่ยอมสบตา
ชาฮีดารู้สึกงงไม่เข้าใจที่เธอคนนั้นบอก... รถเมล์มาพอดี
"ลูกของฉันมีพ่อและตาคือคนเดียวกัน" เธอคนนั้นหันมาบอกชาฮีดาก่อนที่จะก้าวขึ้นรถไป
เมื่อเข้าใจในความหมายว่าประโยคนั้นคืออะไร ชาฮีดารู้สึกหน้ามืดเข่าอ่อน เธอรีบนั่งลงบนเก้าอี้ทันที เธออยากตะโกนถามดังๆ ว่า
"ทำไม... โลกมันช่างสกปรกจนน่าขยะแขยงเช่นนี้" เธอได้แค่เพียงตะโกนถามตัวเองในใจด้วยความหดหู่
"โอ้อัลลอฮฺ ทำไมมนุษย์จึงแสดงนอกบทบาท... หรือเพราะมนุษย์มีความื้อดึง... โอ้อัลลอฮฺขอให้บ่าวของพราะองค์ได้
ปฏิบัติหน้าที่ตามบทบาทที่พระองค์ทรงลิขิตไว้ให้ดีที่สุดด้วยเถิด"...อามีนยาร็บบัลอาลามีน
....................
....................
.....
........
บทบาทที่มนุษย์ทุกคนจะต้องแสดงบนเวทีแห่งดุนยาคือ...
บทของ "บ่าว" ผู้จงรักภักดี
แต่ ! ทำไมมนุษย์ต้องผันบทแสดงกลายเป็น...
บทของ "นาย" ผู้ยโสโอหัง
ดังนั้น...เวทีแห่งอาคีระฮฺที่นั่นจะประกาศรางวัล
สำหรับนักแสดง "ยอดเยี่ยม"
........
..... TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://nurul-eman.spaces.live.com/blog/cns!258E88EC3AB1D761!375.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
